Levenservaring · sociaal werk · bewonerscontact
Waarom ZorgzameStad bestaat
ZorgzameStad is ontstaan uit mijn eigen leven en mijn werk met bewoners. Ik weet hoe het voelt om hulp te zoeken, je verhaal opnieuw te vertellen en ondertussen nauwelijks verder te komen. Later herkende ik bij bewoners dezelfde onzekerheid en hetzelfde wachten.
Die ervaringen bepalen waar ik op let: wordt iemand gehoord, past de ondersteuning bij de situatie en krijgt een afspraak een vervolg?
2010 tot 2014
Vertrouwen heeft opvolging nodig.
Van 2010 tot 2011 was ik ongeveer een jaar dakloos. Eind 2011 verhuisde ik naar een woning. Een week later stroomde er vuil toiletwater van boven naar binnen. Er kwamen beloften over herstel, maar ongeveer twee jaar lang bleef ik wachten op een oplossing.
Uit boosheid over het uitblijven van herstel stopte ik met het betalen van de huur. De huurachterstand leidde in 2014 tot mijn huisuitzetting.
2014 tot november 2018
Jaren zonder een eigen thuis.
Na mijn huisuitzetting was ik ongeveer een jaar dakloos. Daarna kocht ik een auto waarin ik twee jaar leefde. Vervolgens bracht ik opnieuw ongeveer een jaar door zonder vaste woonplek. Buiten de perioden in mijn auto verbleef ik onder meer in goedkope hostels, opvangvoorzieningen en winteropvang.
Ik zocht hulp bij meer dan tien organisaties. Er waren gesprekken, verwijzingen en toezeggingen, terwijl mijn dagen draaiden om onderdak, eten en soms die ene euro die ik tekortkwam. Onder die druk maakte ik keuzes die niet bij mij pasten. Het voelde alsof ik werd meegetrokken in een wereld waarin ik niet wilde belanden.
Het wachten had een hoge prijs. Problemen stapelden zich op en mijn vertrouwen raakte beschadigd. Daardoor betekent tijdige ondersteuning voor mij ook voorkomen dat iemand verder vastloopt.
Vanaf november 2018
Een woning betekende nog geen herstel.
In november 2018 kreeg ik via een verwijzing vanuit de rechtbank een kamer in een gedeelde woonvoorziening. Ik bleef daar tot juni 2019. Die omgeving sloot onvoldoende aan bij wat ik nodig had. Daarna kreeg ik een eigen woning via een hulporganisatie.
Bij die stap hoorde de afspraak om mijn schulden op orde te brengen. Via de gemeente kwam ik bij schuldhulpverlening. Ik sorteerde mijn documenten, droeg mijn dossier over en ondertekende de benodigde stukken. Mij werd verteld dat ik zelf de boekhouding moest regelen en dat de overige zaken zouden worden opgepakt.
Na het verkrijgen van de woning werd beslag gelegd op mijn bankrekening. De hulp waarop ik rekende bood toen geen oplossing. Uiteindelijk vroeg ik mijn dossier terug.
Tweeënhalf jaar woonde ik in een vrijwel kaal huis: kale vloeren, lege muren en vuilniszakken voor de ramen omdat ik geen gordijnen had. Begeleiders kwamen langs en gaven advies, maar de praktische ondersteuning die ik nodig had bleef uit. Ook na klachten voelde ik mij onvoldoende gehoord. Mijn situatie was zichtbaar, terwijl ik mij vaak behandeld voelde als een dossier.
Mijn leven als bewoner
Ook nu vraagt mijn woonomgeving aandacht.
Ik woon nog steeds in de woning die ik in 2019 kreeg. Met veel eigen inzet heb ik stappen gezet om mijn leven op te bouwen. Een deel van de problemen en het zoeken naar passende ondersteuning duren voort.
In mijn woonomgeving leg ik terugkerende problemen met afval, liften en gemeenschappelijke ruimten vast en meld ik ze. Ook daar zie ik het belang van verantwoordelijkheid en opvolging. Voor bewoners telt wat er na een melding daadwerkelijk verandert.
Van ervaring naar veldwerk
Later zag ik het vanuit mijn werk.
In november 2022 begon ik via social return bij een commercieel bedrijf voor energiebesparing. Tijdens huisbezoeken hoorde ik verhalen die verder gingen dan energieverbruik. Wanneer ik die behoeften besprak, kreeg ik te horen dat ze buiten de opdracht vielen. Ook zag ik producten die naar mijn oordeel onvoldoende aansloten bij de behoefte. Na vier maanden nam ik ontslag omdat de werkwijze niet bij mijn waarden paste.
Van augustus 2023 tot eind 2025 combineerde ik binnen het welzijnswerk activiteiten als energiecoach en energiefixer met opbouwwerk en sociaal werk. Ik zag betrokkenheid en goede bedoelingen, maar ook ondersteuning die vastliep. Eenzaamheid, geldzorgen en wachten op hulp herkende ik uit mijn eigen leven.
Wanneer ik voorstelde bewoners op te zoeken, kreeg ik soms te horen dat zij zelf moesten komen. Mijn ervaring heeft mij geleerd dat niet iedereen de weg weet of nog het vertrouwen heeft om opnieuw aan te kloppen.
Een ontmoeting in de buurt
Aandacht voor wat iemand kan en graag doet.
Bij een oudere buurtbewoner thuis zag ik een microfoon. We raakten in gesprek over zingen. Eerst zei zij dat ze het niet kon, daarna zong ze in het Engels voor mij.
Ik nodigde haar uit om bij een buurtactiviteit te zingen. Ze deed mee en trad vervolgens twee keer op. Later vertelde ze dat buurtgenoten haar hierdoor hadden leren kennen. Dat maakte mij blij.
Die ontmoeting blijft mij bij: aandacht voor wat iemand kan, gevolgd door een concrete mogelijkheid om mee te doen.
De basis van mijn advieswerk
Van ervaring naar een zorgzame stad.
Als adviseur verbind ik mijn levenservaring en veldwerk met de verhalen van bewoners en de kennis van betrokken professionals. Mijn ervaring maakt mij alert op gemiste signalen. Iedere bewoner heeft een eigen verhaal dat opnieuw aandacht verdient.
Voor gemeenten, woningcorporaties en maatschappelijke organisaties maak ik zichtbaar waar contact, ondersteuning of samenwerking vastloopt. Samen kijken we welke verbetering haalbaar is, wie de volgende stap oppakt en hoe de bewoner daarvan hoort.
Een zorgzame stad krijgt voor mij vorm wanneer mensen tijdig worden bereikt, kunnen meedoen en op afspraken kunnen vertrouwen. Ik wil helpen voorkomen dat anderen hetzelfde meemaken. Daarom bestaat ZorgzameStad.
Samenwerken
Wat kan deze ervaring voor uw vraag betekenen?
Bespreek wat er speelt en welke bijdrage van ZorgzameStad daarbij past.